Επιβιώνουμε Κλασσική Μουσική Πνευματικότητα Πολιτισμός

Γιατί ωφελεί να ακούμε κλασσική μουσική

Το ερώτημα των ημερών είναι αν πρέπει να θεωρούμαστε τελικά ευρωπαίοι κι αν πρέπει να παραμείνουμε στο ευρώ, ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι γιατί μετά από τόσα χρόνια ένταξης στην Ε.Ε. στον Έλληνα παραμένει άγνωστος ο υπέροχος κόσμος της κλασικής μουσικής και τα τόσα πολλά και σημαντικά οφέλη της;

Ο όρος κλασσική μουσική αναφέρεται ευρύτερα στη δυτικοευρωπαϊκή έντεχνη μουσική που περικλείει μία αρκετά μεγάλη χρονική περίοδο, ξεκινώντας περίπου από το έτος 470 μ.Χ. μέχρι και τη σύγχρονη εποχή, αν και το “και” θα πρέπει να παραληφθεί στα γενικότερα “οφέλη” της ή τουλάχιστον να σταματήσει στις αρχές του 20ου αιώνα.

Η ιστορία της κλασικής ευρωπαϊκής μουσικής μπορεί να χωριστεί στις παρακάτω κύριες ιστορικές περιόδους:

  • Μεσαίωνας: η μεσαιωνική μουσική καλύπτει την περίοδο περίπου από τα τέλη του 5ου αι. μέχρι το 1400.
  • Αναγέννηση: η αναγεννησιακή μουσική καλύπτει την περίοδο 14001600.
  • Μπαρόκ: η μπαρόκ μουσική καλύπτει την περίοδο 16001750.
  • Κλασσική εποχή: η μουσική της περιόδου 17301830.
  • Ρομαντισμός: η ρομαντική εποχή της μουσικής καλύπτει την περίοδο 18151910.
  • Σύγχρονη εποχή: η μουσική η οποία παράγεται κατά κύριο λόγο στον 20ό αιώνα διατηρώντας χαρακτηριστικά γνωρίσματα της μουσικής των προηγούμενων περιόδων.

Στην Ελλάδα η κλασσική μουσική ήταν και παραμένει επί τα χείρω η πλέον παρεξηγημένη μουσική. Θεωρείται ότι είναι μουσική της αστικής τάξης, της διανόησης ή τουλάχιστον όσων έχουν κάποιο επαγγελματικό κίνητρο να την ακούν.

Έτσι αν δεν πας στο καταχρεωμένο Μέγαρο Μουσικής, αν δεν βάλεις γ’ πρόγραμμα, αν δεν αγοράσεις κάποιο CD δεν υπάρχει απολύτως καμία ελπίς να ακούσεις έστω και ένα κομμάτι από κάπου. Δεν ακούγεται στην TV, στα ραδιόφωνα, στα καταστήματα, δεν ακούγεται ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ!!!

Τα παλιά χρόνια η αστική τάξη ήταν εκείνη που πήγαινε στις διάφορες συναυλίες και ρεσιτάλ δίνοντας ένα τόνο μονοπωλίου στα φουαγιέ των αιθουσών, η δε Μεγάλη Εβδομάδα, που συνηθιζόταν να  μην βάζουν ό,τι να ‘ναι χαρούμενο και κοσμικό στο ραδιόφωνο, άκουγες όλη μέρα κλασσική μουσική, αλλά επιλογές σοβαρές και δύσκολες για ένα μη εξοικειωμένο αυτί. Το αποτέλεσμα, ήταν η κλασσική μουσική να ταυτιστεί με πένθος και με βάρος.

Ο Έλληνας εκ των πραγμάτων είναι καταδικασμένος να ακούει είτε τα ντόπια τουρκομπαρόκ ακούσματα, είτε τις αμερικάνικες απομιμήσεις, είτε το γνήσιο αμερικάνικο ρεπερτόριο, που στην πλειοψηφία του είναι από φτηνό μέχρι και άκρως ανθυγιεινό.

Και είναι ανθυγιεινό λόγω των συχνοτήτων. Η μουσική δεν είναι τίποτε άλλο από συχνότητες που βρίσκονται ή όχι σε αρμονία μεταξύ τους. Γι’ αυτό και θα εξαιρέσω την πολύ σύγχρονη μουσική, που εκεί συναντάμε διαφορετικές κλίμακες, συχνή χρήση των διαφωνιών, έντονες μεταβολές τις δυναμικής και κατάργηση τονικότητας.

Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ

Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ

Όμως η “κλασσική” μουσική με κορυφαία την εποχή του μπαρόκ, είναι γεμάτη από αρμονίες και συχνότητες συμβατές με εκείνες του σύμπαντος και όλων των έμβιων όντων. Και, παρότι δεν ανήκει σε αυτή την περίοδο, ο Μότσαρτ θεωρείται από τους πάντες, ακόμα και την επιστημονική κοινότητα, ότι έχει γράψει κυριολεκτικά την τελειότερη και αγιότερη μουσική – ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους (αγαπητός του Θεού) Μότσαρτ!

Το μπαρόκ είναι η εποχή όπου η μουσική προσπαθούσε να αποτυπώσει τη φύση. Γεννιέται μέσα από αυτήν, από τους λεπτούς ήχους της -το θρόισμα των φύλων, μια καρδερίνα, ένα ερωτευμένο αηδόνι, μια αγριεμένη θάλασσα, χρώματα και αρώματα- και η καθαρή αρμονία της και οι ισορροπημένοι ρυθμοί της -είτε είναι ξεκάθαρα αφηγηματική, είτε έμμεσα- παίζουν ρόλο μουσικού καμβά: Χρώματα, αποχρώσεις, φως και σκιά -όλα μέσα σε μια αρμονική ανάπτυξη μελωδίας και ρυθμού. Ο ακροατής, το μόνο που έχει να εισπράξει από ένα τέτοιο άκουσμα είναι “καλές δονήσεις”!

Μεγάλη περίοδος που γέννησε μεγάλους μουσικούς: Johann Sebastian Bach, George Frideric Handel, Alessandro Scarlatti, Domenico Scarlatti, Antonio Vivaldi, Henry Purcell, Georg Philipp Telemann, Jean-Baptiste Lully, Arcangelo Corelli, Tomaso Albinoni, François Couperin, Denis Gaultier, Claudio Monteverdi, Heinrich Schütz, Jean-Philippe Rameau, Jan Dismas Zelenka, Johann Pachelbel.

Το ερώτημα που γεννάται είναι γιατί οι σύγχρονοι Έλληνες δεν προσπάθησαν ποτέ να κερδίσουν τα χαμένα χρόνια της Τουρκοκρατίας από τα οποία η Ελληνική μουσική έχει ασφαλώς μεγάλες επιρροές και, σκαντζάροντας κυριολεκτικά την κλασσική Ευρωπαϊκή μουσική, πέρασαν στις Αμερικανιές; Είναι κάτι τυχαίο; Έγινε σκόπιμα; Γιατί δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη παιδεία;

Τώρα φυσικά η παγκοσμιοποίηση χτυπάει την κλασσική μουσική κάτω σαν χταπόδι προωθώντας Κοντσίτες και Μαντόνες και Heavy Metal -που είναι ό,τι χειρότερο για το νευρικό σύστημα- εμπλουτισμένο ακόμα και με στίχους με σατανιστικό περιεχόμενο. Τυχαία όλα αυτά;

Θα συνιστούσα λοιπόν να αρχίσετε να ακούτε τακτικά κλασσική μουσική. Για τους πιο αγχωμένους και… υπερτασικούς, συνιστώ μάλιστα και τη ρομαντική περίοδο. Για όλους, αλλά ειδικά εγκύους, βρέφη, φυτά και μπαξέ (δεν κάνω καθόλου πλάκα) συνιστώ Μότσαρτ.

Ξεκινήστε με εύκολα ακούσματα και θα σας βάλω μερικά παραδείγματα για να φτιάξετε μια μικρή συλλογή, είτε από το ίντερνετ είτε αγοράζοντας CD, που εκτός από τις μεγάλες εταιρίες που είναι σχετικά ακριβές (ΕΜΙ, Deutsche Grammophon κλπ), τώρα πια κυκλοφορούν και μικρές σε καλές τιμές και εκτελέσεις.

Από Vivaldi μπορείτε να ακούσετε τα πάντα – τις 4 εποχές που οι περισσότεροι γνωρίζουν, έχει δε γράψει πάνω από 500 έργα  – για ορχήστρα εγχόρδων και σόλο όργανα, κονσέρτα για φαγκότο, τσέλο, όμποε, φλάουτο, viola d’amore, φλογέρα, λαούτο και μαντολίνο.

Μια μικρή συλλογή, θα βρείτε πολλές στο you tube – τσεκάρετε όσα σας αρέσουν, αφήστε τον Μπαχ ίσως για λίγο αργότερα. Αν και… Μπαχ Θεός, Μότσαρτ Υιός και μουσική το Άγιο Πνεύμα!

Αν σας ρωτήσουν αν αγαπάτε τον Μπραμς και δεν ξέρετε τι να απαντήσετε, θα έλεγα να ξεκινήσετε με τους Ουγγρικούς χορούς. Είναι κάτι σαν τα στραγάλια, μόλις φας ένα δεν μπορείς να σταματήσεις!

Τώρα οι Ουβερτούρες του Ροσίνι μπορεί να και να σας προκαλέσουν λίγες… ζάρες στο πρόσωπο, γιατί όσο ακούτε δεν θα σταματήσετε να χαμογελάτε – μες την καλή χαρά και το χιούμορ!

Όταν μιλάω για κλασσική μουσική δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε ένα έργο που λατρεύω στην κυριολεξία και που με έχει εξοργίσει το γεγονός ότι το Ισραήλ έκλεψε (με ποιο δικαίωμα άραγε;) το κεντρικό του θέμα και το έκανε εθνικό ύμνο. Αν κάποιος έχει εξυμνήσει τη χώρα του με περίσσια αγάπη, αυτός δεν είναι άλλος από τον Σμέτανα και το έργο Η Πατρίδα μου. Αυτό δεν είναι απλά ένα έργο για πατρίδα, είναι σκέτος έρωτας για πατρίδα! Αυτό είναι το απόσπασμα “Ο Μολδάβας”.

Κι εδώ ολόκληρο

Και θα τελειώσουμε για σήμερα το πρόγραμμά μας με την ευχάριστη να ακούς, δύσκολη να παίζεις μουσική του Μότσαρτ. Στο “show more” συνήθως βρείτε τα tracks

Σχετικά άρθρα για τα οφέλη της μουσικής που στερούνται οι Έλληνες

Listening To Classical Music Could Improve Genes Responsible For Certain Brain Functions

5 BENEFITS OF LISTENING TO CLASSICAL MUSIC

Classical Music May Boost Children’s Listening Skills

Και πολλά πολλά άλλα…

Ακούτε κλασσική μουσική, είναι γεμάτη βιταμίνες δονήσεων!

Να είστε καλά και να προσέχετε.

Μοιράστε στους φίλους σας το άρθρο μας :)
  •  
  • 2
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    2
    Shares
  •  
  • 2
  •  
  •  
  •