Αποκλειστικό αφιέρωμα: Ο Βαρουφάκης και ο επικίνδυνος ρόλος του

Α

Από την άνοδο ως την πτώση του εθνικού ήρωα της εθνικής μας υπερηφάνειας ήμασταν από τους λίγους που έμειναν εκτός του φαν κλαμπ Βαρουφάκη, αμφιβάλλοντας όχι τις ικανότητές του, αλλά αμφισβητώντας την αγνότητα των προθέσεων του

Η τακτική του, αυτή της δημιουργικής ασάφειας, δεν είναι τίποτα περισσότερο από εκείνη της σουπιάς που αφήνει πίσω της μελάνι προκειμένου να καλύψει τα ίχνη της.

Παράδειγμα: Ο Βαρουφάκης είναι υπέρ της παραμονής μας στο ή εκτός αυτής; Σαφή απάντηση δεν θα πάρετε, αφού τη μια μπορεί να δηλώνει ότι πρέπει να παραμείνουμε στην ευρωζώνη κι από την άλλη να κατηγορεί την ευρωζώνη. Κάποιος μια φορά του τουίταρε ότι είναι άνθρωπος του λόμπι της δραχμής κι εκείνος του απάντησε, βρες μου που έχω μιλήσει έστω μια φορά υπέρ του grexit και θα σου χαρίσω τη μοτοσυκλέτα μου. Πανέξυπνο.

Είναι όμως υπέρ της ευρωζώνης; Εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο μπερδεμένα, αφού ο «επαναστατικός» του λόγος από τη μια λέει να στηρίξουμε την ευρωζώνη, από την άλλη είναι επικριτικός για το ίδιο το ευρώ, το οποίο ονομάζει «υβρίδιο».

Το ερώτημα είναι αν μας ενδιαφέρει να ξεκαθαρίσουμε, όλοι μαζί, ως σκεπτόμενοι άνθρωποι, τι παιγνίδι παίζεται και από ποιους, να δούμε που είναι οι αλήθειες και που οι μύθοι, ή μέσα στο θυμό μας, να εναντιωθούμε στην ευρωζώνη και στο νόμισμα της, πιστεύοντας ότι ΑΥΤΌ είναι η πηγή του κακού, ο θεσμός και όχι αυτοί που του κάνουν χρήση.

Η αοριστία, που είναι γέννημα θρέμμα των δικών μας Σοφιστών και της σχολής τους για κοινωνική χειραγώγηση, δεν είναι εφεύρεση του Βαρουφάκη. Μάθαμε να ακούμε και να αναφερόμαστε «γενικά και αόριστα» σε έννοιες όπως τραπεζικό σύστημα, τράπεζες, αγορές, Ευρωζώνη, ΕΚΤ κλπ κι έτσι αποφεύγεται τεχνηέντως να ακουστούν τα ονόματα: Όλα αυτά έχουν συγκεκριμένα Ονοματεπώνυμα!

Αν, λοιπόν, βαριέσαι να διαβάσεις το παρακάτω εκτενές αφιέρωμα, μπορείς εδώ και τώρα να εγκαταλείψεις το δημοσίευμα και να τρέξεις να υπαχθείς στις δυο κατηγορίες που ήδη έχουν δημιουργηθεί -στις Βαρουφίτσες που πιστεύουν στην αγνή μέχρι τώρα προσπάθεια του ήρωα Γ. Βαρουφάκη ή σε εκείνους που τον θεωρούν απλά ότι λάκισε, για τον λόγο ότι δεν ψήφισε στη Βουλή. Ο Βαρουφάκης δεν ανήκει σε καμία από τις δυο κατηγορίες. Ανήκει σε πολύ χειρότερη…

Γι’ αυτό δείξε υπομονή και διάβασε…

Τι είναι Ε.Ε., ΕΚΤ και ευρωζώνη

Η ίδια η Ε.Ε., το έχουμε γράψει ξανά, διοικείται από το επιχειρηματικό λόμπι. Δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα δεν προβλήθηκε ποτέ το άκρως αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ The Brussels Business:

Διεθνής Διαφάνεια: Οι “λομπίστες” υπονομεύουν τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες – Δείτε το βίντεο!

Το τεράστιο και πανίσχυρο πλέον αυτό οικοδόμημα έχει τη δική του Τράπεζα και το δικό του νόμισμα. Άρα, αν η Ε.Ε. ελέγχεται από τις εταιρείες, εξυπακούεται ότι το ίδιο συμβαίνει με την ΕΚΤ και την ευρωζώνη.

Όμως το ερώτημα που τίθεται είναι τι κάνεις με αυτό το οικοδόμημα και τα όργανα του; Παίρνεις ένα αεροπλάνο και πέφτεις πάνω του σε αποστολή αυτοκτονίας, όπως υποτίθεται έγινε στους δίδυμους πύργους; Αν νομίζετε πως ναι, αυτή είναι η λύση, θα σας πρότεινα να ξαναδείτε τη φρίκη και τον πανικό εκείνης της στοχευμένης ΕΚ ΤΩΝ ΈΣΩ επίθεσης που είχε ως αποτέλεσμα, εκτός από το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, τη μόλυνση του περιβάλλοντος της Νέας Υόρκης που αύξησε τον καρκίνο στα επόμενα χρόνια, καθώς και ένα ισχυρό άλλοθι για τη γέννηση νέων στρατιωτικών νόμων και περιορισμών ανθρωπίνων ελευθεριών.

Τι είναι το ευρώ;

  • Το ευρώ είναι το ενιαίο νόμισμα με το οποίο κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και ιδιώτες πραγματοποιούν και δέχονται πληρωμές για εμπορεύματα και υπηρεσίες στην ευρωζώνη
  • Το ευρώ είναι σήμερα το δεύτερο σημαντικότερο διεθνές νόμισμα μετά το δολάριο ΗΠΑ
  • Το μερίδιο του ευρώ στις διεθνείς αγορές χρεωστικών τίτλων ανερχόταν στο ένα τρίτο (το 2006), ενώ του δολαρίου ΗΠΑ στο 44%
  • Το ευρώ είναι το δεύτερο νόμισμα που χρησιμοποιείται στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος, συμμετέχοντας στο 40% περίπου των καθημερινών συναλλαγών
  • Το ευρώ χρησιμοποιείται συχνά, παράλληλα με το δολάριο ΗΠΑ, ως σημαντικό νόμισμα αποθεμάτων για την αντιμετώπιση νομισματικών κρίσεων
  • Ορισμένες χώρες διαχειρίζονται το νόμισμά τους συνδέοντάς το με το ευρώ, το οποίο λειτουργεί ως αγκυροβόλιο ή ως νόμισμα «πρόσδεσης»
  • Το ευρώ είναι το νόμισμα 337.5 εκατομμυρίων ανθρώπων που κατοικούν στις 19 χώρες της ευρωζώνης. Χρησιμοποιείται επίσης, είτε επίσημα ως μέσο πληρωμής είτε για πρακτικούς σκοπούς, από πολλές άλλες χώρες, όπως γείτονες των χωρών αυτών ή πρώην αποικίες τους.

Τι είναι η ΕΚΤ;

Εδώ έχει πολύ ψωμί και καλό είναι πάτε στην επίσημη ιστοσελίδα και να την διαβάστε όλη. Ενδεικτικά αναφέρω:

«Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες αποτελούν από κοινού το Ευρωσύστημα, το σύστημα κεντρικών τραπεζών της ζώνης του ευρώ. Ο κύριος στόχος του Ευρωσυστήματος είναι η διατήρηση της σταθερότητας των τιμών: η διαφύλαξη της αξίας του ευρώ.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι υπεύθυνη για την προληπτική εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων τα οποία είναι εγκατεστημένα στη ζώνη του ευρώ και στα συμμετέχοντα κράτη μέλη που δεν ανήκουν στη ζώνη του ευρώ, στο πλαίσιο του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού, ο οποίος περιλαμβάνει και τις εθνικές αρμόδιες αρχές. Κατ’ αυτόν τον τρόπο συμβάλλει στην ασφάλεια και την ευρωστία του τραπεζικού συστήματος και τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε κάθε συμμετέχον κράτος μέλος.
Εμείς στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχουμε δεσμευθεί να εκτελούμε αποτελεσματικά όλα τα καθήκοντά μας, τα οποία ασκούμε επιδιώκοντας το ύψιστο επίπεδο ακεραιότητας, ικανοτήτων, αποδοτικότητας και λογοδοσίας. Σεβόμαστε τον διαχωρισμό μεταξύ των καθηκόντων νομισματικής πολιτικής και των καθηκόντων εποπτείας. Εκτελούμε τα καθήκοντά μας με διαφάνεια ενώ παράλληλα τηρούμε πλήρως τις ισχύουσες απαιτήσεις εμπιστευτικότητας». (?)

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολλαπλούς στόχους (άρθρο 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση), οι οποίοι περιλαμβάνουν την αειφόρο ανάπτυξη της Ευρώπης».

Άμεση αναφορά στην Ατζέντα 21, την τόσο καλά κρυμμένη από το ευρύ κοινό, λέγοντας ότι περιλαμβάνει στην «αειφόρο ανάπτυξη» – πιο ξεκάθαρα δεν μπορούσε να ειπωθεί. Αλλά επίσης ξεκαθαρίζει η «αοριστία» του τι είναι ΕΚΤ αν κάτσει καλά κάποιος και σκεφτεί ποιες εθνικές τράπεζες που αποτελούν μέλη της ΕΚΤ είναι όντως εθνικές. Η Τράπεζα της Ελλάδος είναι; Εδώ ακόμα και εμείς οι Έλληνες ψάχνουμε να βρούμε τους μετόχους της, πόσο μάλλον τους μετόχους των υποτιθέμενων άλλων εθνικών τραπεζών, που είναι τόσο εθνικές όσο και η δική μας. Κι αν παίξεις ξυστό, για να βρεις ποιος κρύβεται από κάτω, στις περισσότερες περιπτώσεις οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη: την οικογένεια Ροθστσάιλτς, των οποίων η «εθνική τράπεζα» της χώρας τους, δεν έμεινε τυχαία εκτός ευρωζώνης. Οι «Τράπεζες» κυρίες και κύριοι, δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι άτομα ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΕΠΏΝΥΜΟ!

Ένας Δούρειος Ίππος ονόματι Βαρουφάκης

Για να μη το κουράζουμε, το να μιλάς –ως οικονομολόγος και όχι ως απλός, ανημέρωτος και αγανακτισμένος Έλλην πολίτης– απαξιωτικά για το ευρώ, ευχόμενος τη διάλυση του, κάτι περίεργο παίζει. Ή θες να επαναφέρεις τη μονοπώληση του δολαρίου στην παγκόσμια αγορά, που τώρα είναι ευρώ μαζί με δολάριο, ή θες να δημιουργήσεις μια τέτοια αναστάτωση, παγκόσμια αναστάτωση, για να εισάγεις μετά «λύσεις» τύπου ένα ενιαίο νόμισα ή ακόμα και την πλήρη κατάργηση του νομίσματος και την καθιέρωση του ηλεκτρονικού, κάτι σαν το Bitcoin που ο ίδιος προμοτάρει

Ο Βαρουφάκης σύμβουλος σε εταιρεία Bitcoin της Σιγκαπούρης!

Φυσικά για να αλιεύεις τις προθέσεις του Βαρουφάκη πρέπει να ψαρέψεις στα θολά νερά τόνων συνεντεύξεων, να γυρίσεις και λίγο ανάποδα τον εγκέφαλο και να διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές.

Πρόσφατη συνέντευξη του Βαρουφάκη στη Guardian:

Ο πρώην Υπουργός Οικονομίας Γιάνης Βαρουφάκης σε σημερινή του συνέντευξη στον Guardian, δίνει την δική του εκδοχή για την εξέλιξη που είχαν οι διαπραγματεύσεις μέχρι σήμερα με την Ευρωζώνη. Και σημειώνει ότι «Η Γερμανία δεν θα λυγίσει εμπρός στον πόνο του ελληνικού λαού, έχει συμφέρον να μας σπάσει». Και επιμένει ότι καθ’ όλη την διάρκεια της διαπραγμάτευσης, αυτό που δεν συζητήθηκε ποτέ σοβαρά ήταν μια αναδιάρθρωση του χρέους, καθώς, όπως αναφέρει, «Η επίσημη Ευρώπη έβαλε την διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών που ήταν εκτεθειμένες στο ελληνικό δημόσιο χρέος πάνω από την κοινωνικοοικονομική βιωσιμότητα της Ελλάδας, χωρίς ποτέ να ασχοληθεί με την αναδιάρθρωση του χρέους και την μεταρρύθμιση της οικονομίας».

Στην συνέντευξή του στην αγγλική εφημερίδα, ο κ. Βαρουφάκης αναφέρει: «Το ελληνικό οικονομικό δράμα έχει κυριαρχήσει στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων για πέντε χρόνια για ένα κυρίως λόγο: την πεισματική άρνηση των πιστωτών μας να μας προσφέρουν ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους. Γιατί, ενάντια στην κοινή λογική, ενάντια στην ετυμηγορία του ΔΝΤ και καθημερινές ανάγκες των τραπεζών, αντιστέκονται τόσο σθεναρά σε αναδιάρθρωση του χρέους;

Η απάντηση δεν μπορεί να εστιαστεί μόνο στα οικονομικά, αλλά βρίσκεται βαθιά ριζωμένη στην δαιδαλώδη πολιτική της Ευρώπης. Από το 2010, υπήρχαν δύο προτάσεις για την συνέχιση της παρουσίας στην Ευρωζώνη: η λογική επιλογή, που κάθε λογικός τραπεζίτης θα συνιστούσε -την αναδιάρθρωση του χρέους και την μεταρρύθμιση της οικονομίας- και την τοξική επιλογή -χορήγηση νέων δανείων σε μία πτωχευμένη οντότητα που προσποιείται ότι παραμένει φερέγγυα» γράφει ο κ. Βαρουφάκης.

Και συνεχίζει: «Η επίσημη Ευρώπη επέλεξε την δεύτερη επιλογή, βάζοντας την διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών που ήταν εκτεθειμένες στο ελληνικό δημόσιο χρέος πάνω από την κοινωνικοοικονομική βιωσιμότητα της Ελλάδας. Έτσι οι αξιωματούχοι της ΕΕ παρουσίασαν την αφερεγγυότητα του ελληνικού κράτους ως πρόβλημα έλλειψης ρευστότητας, και δικαιολόγησε την «διάσωση» σαν μια περίπτωση «αλληλεγγύης» για τους Έλληνες. Επιβλήθηκε αυστηρή λιτότητα στην Ελλάδα και το ακαθάριστο προϊόν μειώθηκε κατά το ένα τέταρτο. Αρκούσε το μαθηματικό μυαλό ενός οκτάχρονου για να καταλάβει ότι αυτή η διαδικασία δεν θα τέλειωνε καλά.

Και μόλις αυτή η ανέντιμη πρακτική ολοκληρώθηκε η Ευρώπη απέκτησε αυτόματα έναν νέο λόγο για να μην προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους: θα πλήγονταν οι τσέπες των Ευρωπαίων πολιτών! Και έτσι υπήρξαν αυξανόμενες δόσεις λιτότητας, ενώ το χρέος αυξήθηκε, αναγκάζοντας τους πιστωτές να δώσουν περισσότερα δάνεια σε αντάλλαγμα για περισσότερη λιτότητα» παρατηρεί ο πρώην Έλληνας Υπουργός Οικονομικών. Και έρχεται στην εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και όλα όσα αυτή σηματοδότησε: «Η κυβέρνησή μας εκλέχθηκε με την εντολή να τελειώσει αυτή την θανατηφόρα δίνη, να απαιτήσει την αναδιάρθρωση του χρέους και ένα τέλος στην εξοντωτική λιτότητα. Οι διαπραγματεύσεις είχαν φθάσει στα γνωστά αδιέξοδά τους για έναν απλό λόγο: οι πιστωτές μας συνεχίζουν να αποκλείουν κανένα απτό τρόπο αναδιάρθρωσης του χρέους, την ίδια στιγμή που επιμένουν το χρέος μας να επιστραφεί «παραμετρικά» από τους πιο αδύναμους των Ελλήνων, τα παιδιά και τα εγγόνια τους» γράφει ο κ. Βαρουφάκης.

Και συνεχίζει λέγοντας ότι «Οι πέντε μήνες διαπραγματεύσεων που ακολούθησαν υπό συνθήκες οικονομικής ασφυξίας και την συνεπαγόμενη απειλή του bank-run έγινε υπό την επίβλεψη και την καθοδήγηση της ΕΚΤ. Η απειλή ήταν ξεκάθαρη: αν δεν συνθηκολογούσαμε, θα ερχόμασταν σύντομα αντιμέτωποι με capital controls, προβλήματα στα ΑΤΜ, μια παρατεταμένη τραπεζική αργία, και τελικα, το Grexit. Από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την εξουσία τον περασμένο Ιανουάριο, η πλειοψηφία εντός της Ευρωζώνης είχαν υιοθετήσει το Grexit είτε ως τελική επιλογή είτε ως όπλο κατά της κυβέρνησής μας. Οι Έλληνες φυσιολογικά τρόμαξαν με την σκέψη του ακρωτηριασμού τους από την Ευρωζώνη. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν είναι σαν την Αγγλία. Για να βγούμε θα πρέπει να δημιουργήσουμε ένα νέο νόμισμα από το μηδέν. Στο κατεχόμενο Ιράκ, η εισαγωγή νέων χαρτονομισμάτων χρειάστηκε τουλάχιστον έναν χρόνο, 20 φορτία από Boeing 747, την κινητοποίηση του στρατού των ΗΠΑ, τρεις εταιρίες εκτύπωσης και εκατοντάδες φορτηγά.

Το Grexit θα ισοδυναμούσε με ανακοίνωση μιας υποτίμησης 18 μήνες πριν: μια συνταγή ρευστοποίησης όλων των Ελληνικών μετοχών και μεταφοράς τους στο εξωτερικό με κάθε τρόπο» υποστηρίζει ο κ. Βαρουφάκης. Αναφερόμενος στον διάδοχό του κ. Ευκλείδη Τσακαλώτο τόνισε: «Αυτή η εβδομάδα φέρνει την κορύφωση των συνομιλιών, καθώς ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πασχίζει ξανά, να βάλει το άλογο εμπρός από το κάρο: να πείσει ένα εχθρικό Eurogroup ότι η αναδιάρθρωση του χρέους αποτελεί προϋπόθεση της επιτυχίας για τη μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και όχι εκ των υστέρων ανταμοιβή γι ‘αυτό» παρατηρεί ο κ. Βαρουφάκης.

Και συνεχίζει: «Στην Ευρώπη δεν γνώριζαν πως να ανταποκριθούν στην οικονομική κρίση. Θα έπρεπε να προετοιμαστούν για μία αποβολή (δηλαδή ένα Grexit) ή να προχωρήσουν σε μία ομοσπονδία; Κατά πρώτον η θεσμική αδράνεια είναι δύσκολο να νικηθεί. Ένα δεύτερο είναι ότι ένα μη βιώσιμο χρέος δίνει στους πιστωτές τεράστια δύναμη πάνω στους οφειλέτες – και όπως γνωρίζουμε η δύναμη διαφθείρει ακόμα και τους καλύτερους. Αλλά το τρίτο είναι αυτό που μου φαίνεται το πιο ενδιαφέρον. Το ευρώ είναι ένα υβρίδιο νομίσματος ανάμεσα σ’ ένα καθεστώς σταθερών συναλλαγματικών -όπως το ERM τη δεκαετία του 1980 ή ο χρυσός τη δεκαετία του 30- και ένα κρατικό νόμισμα. Και η Ευρωζώνη πέφτει ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο θέσεις του ευρώ: είναι περισσότερο ένα καθεστώς συναλλαγματικών ισοτιμιών και λιγότερο ένα εθνικό νόμισμα».

Kαι συνεχίζει στην συνέντευξή του στον Guardian: «Και εδώ υπάρχει το σημείο τριβής. Μετά την κρίση του 2008/9 η Ευρώπη δεν γνώριζε πως να ανταποκριθεί. Θα έπρεπε να ετοιμάσουν το έδαφος για μία έξοδο (βλέπε Grexit) ή να ενισχυθεί η πειθαρχία; Ή μήπως να μετακινηθούν σε μία ομοσπονδία; Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει τίποτα από τα δύο, μόνο αυξάνεται το υπαρξιακό άγχος. Ο Σόιμπλε είναι πεπεισμένος ότι ότι όπως έχουν τα πράγματα, χρειάζεται ένα Grexit για να καθαρίσει το τοπίο, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Ξαφνικά, ένα μονίμως μη βιώσιμο ελληνικό χρέος, χωρίς το οποίο το ενδεχόμενο Grexit θα εξασθενίσει, έχει αποκτήσει μια χρησιμότητα για τον Σόιμπλε. Τι εννοώ με αυτό; Βασιζόμενος σε μήνες διαπραγματεύσεων, η πεποίθησή μου είναι ότι ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών θέλει την Ελλάδα να βγει από το ενιαίο νόμισμα. Και να βάλει τον φόβο του Θεού επάνω από την Γαλλία, και να τους υποχρεώσει να αποδεχτούν το δικό του μοντέλο πειθαρχίας στην Ευρωζώνη» καταλήγει ο κ. Βαρουφάκης.

Σε παλαιότερη συνέντευξη του, στο protagon του Σταύρου Θεοδωράκη, το 2011 για τη δραχμή φανερώνει και την… λαμπρή ιδέα – τη λογική επιλογή, όπως την ονομάζει. Πολλοί τη διάβασαν, λίγοι την κατάλαβαν τότε που τα πράγματα δεν είχαν φτάσει ακραία όπως σήμερα:

Το ευρώ πεθαίνει. Για αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Οι λόγοι έχουν εξηγηθεί πολλές φορές και δεν χρειάζεται να τους επανα-εξηγήσουμε εδώ.

Ευρώ-δρυός πεσούσης, πολλοί είναι εκείνοι που τείνουν στο λογικοφανές συμπέρασμα: Μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει. Αν η κατάρρευση του ευρώ είναι σχεδόν αναπόφευκτη, και δεδομένου ότι το ισχυρό ευρώ συνθλίβει την ασθενική ελληνική οικονομία, μήπως ήρθε η ώρα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα; Επιστρέψτε μου να απαντήσω άμεσα και κατηγορηματικά: Όχι, δεν έχει έρθει αυτή η ώρα! Και δεν θα έρθει όσο υπάρχει το ευρώ.

Ας εξηγηθώ. Στις δύσκολες αυτές ώρες καλούμαστε να απαντήσουμε σε δύο ερωτήματα: Πρώτον, τι θέλουμε να συμβεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο; Δεύτερον, τι πρέπει να κάνουμε εμείς, εδώ στην Ελλάδα, δεδομένων όχι αυτών που θέλουμε να γίνουν στην Ευρώπη αλλά δεδομένων αυτών που γίνονται. Αυτά τα δύο καίρια ερωτήματα πρέπει να τα απαντήσουμε ξεχωριστά.

Τι θέλουμε για την Ευρώπη;

Να μην καταρρεύσει το ευρώ, είναι η απάντησή μου. Πρόκειται για μια απάντηση ανεξάρτητη του κατά πόσον θεωρούμε ότι το ευρώ έπρεπε ή όχι να έχει δημιουργηθεί. Πάγια θέση μου ήταν ότι το ευρώ χτίστηκε σε σαθρές βάσεις. Ότι ήταν λάθος μέγιστο η δόμησή του. Ότι, δεδομένης της αρχιτεκτονικής του, δεν έπρεπε να είχε εισέλθει η Ελλάδα σε αυτό. Ούτε και καμία άλλη χώρα (πλην της Γερμανίας και της Ολλανδίας). Άλλο όμως αυτό και άλλο το τι θέλουμε τώρα που το ευρώ υπάρχει και οι χώρες μας βρίσκονται εντός της ευρωζώνης. Μετά από δέκα και πλέον χρόνια συμμετοχής σε αυτό, η κατάρρευση του ευρώ θα επιφέρει μεγάλα δεινά για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Πιο συγκεκριμένα, η κατάργηση του κοινού νομίσματος θα οδηγήσει στο σπάσιμο του γαλλο-γερμανικού άξονα καθώς το Βερολίνο δεν θα δεχθεί ξανά να δέσει νομισματικά την γερμανική οικονομία με ελλειμματικές οικονομίες. Το Παρίσι θα βρεθεί λοιπόν από την απέναντι όχθη του Ρήνου, αναγκασμένο να προβεί σε μια λατινική νομισματική ένωση με την Ιταλία και την Ισπανία. Ο θάνατος του γαλλο-γερμανικού άξονα θα σημάνει, ουσιαστικά, το τέλος της ευρωπαϊκής ενοποίησης καθώς η Γερμανία θα στραφεί προς (α) τις υπόλοιπες πλεονασματικές χώρες της τέως ευρωζώνης (Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία) και (β) στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης των οποίων οι οικονομίες έχουν δεθεί στο άρμα της Γερμανικής βιομηχανίας (Πολωνία, Σλοβακία, Τσεχία, Εστονία). Το κόστος για αυτή την νέα ζώνη του μάρκου θα είναι μια βαθειά ύφεση καθώς το νέο μάρκο (το κοινό νόμισμα αυτής της νέας ένωσης που θα ξεκινά από τον Ρήνο και θα αγγίζει την τέως Σοβιετία) θα ανατιμηθεί και η Γερμανική βιομηχανία θα χάσει σημαντικό μέρος των εξαγωγών της προς την Κίνα και την υπόλοιπη τέως ευρωζώνη. Παράλληλα, το νόμισμα της νέας λατινικής ένωσης, αλλά και λοιπών χωρών (όπως η Ελλάδα) που μπορεί να μείνουν εκτός των νέων κοινών νομισμάτων, θα υποτιμάται συνεχώς με αποτέλεσμα από την μία μεριά να σταθεροποιηθεί η ανταγωνιστικότητα των οικονομιών αυτών (σε σχέση με την Γερμανία) αλλά με κόστος τον μεγάλο πληθωρισμό που θα συνδυάζεται με πεισματικά υψηλά επίπεδα ανεργίας (τον λεγόμενο στασιμοπληθωρισμό). Εν συντομία, η Ευρώπη θα μπει σε πολιτικές και οικονομικές περιπέτειες που θα κάνουν την παρούσα να μοιάζει υποφερτή. Σε μια εποχή όπου η ανεργία θα πλήττει τον Γερμανική ζωτικό χώρο και ο στασιμοπληθωρισμός την υπόλοιπη Ευρώπη, ο έως τώρα πολιτικά σταθεροποιητικός παράγοντας, ο Γαλλο-γερμανικός άξονας, θα αποτελεί παρελθόν. Με δεδομένο μάλιστα τον υφεσιακό αντίκτυπο που θα έχει αυτή η εξέλιξη στην παγκόσμια οικονομία, ο θάνατος του ευρώ θα σπρώξει στην οικουμένη σε μια βαθειά Παγκόσμια Ύφεση. Το πάθημα της δεκαετίας του ’30 δεν θα μας έχει γίνει μάθημα.

Θα μου πείτε; Αφού πεθαίνει το ευρώ (όπως είπα εξ αρχής), τι μπορεί να γίνει; Επειδή σας έχω κουράσει πολλές φορές με την απάντησή μου επ’ αυτού, δεν θα το κάνω άλλη μία φορά. Θα πω μόνο ότι μοναδική λύση είναι η έκδοση από την ΕΚΤ ομολόγων (στο όνομα μόνο της ΕΚΤ) με τον διττό σκοπό: (α) της εξυπηρέτησης του μεγαλύτερου ποσοστού χρέους της ευρωζώνης και (β) την συγχρηματοδότησης, από κοινού με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, ενός αναπτυξιακού New Deal για ολόκληρη την Ευρώπη. Ίσως, πράγματι, να είναι πολύ αργά πια για κάτι τέτοιο. Όμως, μπροστά στο φάσμα μίας νέας δεκαετίας του ’30, αξίζει τον κόπο η προσπάθεια.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα;

Αν συμφωνούμε ότι η κατάρρευση του ευρώ θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και την παγκόσμια οικονομία, με συνέπειες καταστροφικές και για εμάς εδώ στην Ελλάδα, θα πρέπει (όσο το ευρώ εξακολουθεί να υφίσταται) να ξεχάσουμε τα περί επιστροφής στην δραχμή. Κι αυτό επειδή, πολύ απλά, μία έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα σημάνει το τέλος του κοινού νομίσματος. Πράγματι, κόντρα σε ανεδαφικές εικασίες διαφόρων κύκλων, το ευρώ δεν θα αντέξει μια ελληνική έξοδο (εθελούσια ή μη). Δεν είναι τυχαίο που η Συνθήκη της Λισαβόνας δεν προβλέπει διαδικασία εξόδου και, μάλιστα, ξεκαθαρίζει ότι έξοδος από το ευρώ σημαίνει και αποπομπή από την ΕΕ. Ο λόγος είναι απλός: Μόλις ανακοινωθεί η ελληνική έξοδος, θα στεγνώσουν τα ΑΤΜ στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία, τα Ιταλικά spreads θα φτάσουν το 25%, η αξιολόγηση του γαλλικού χρέους θα πέσει στο ΑΑ-, το Βέλγιο θα διαλυθεί και, πολύ σύντομα, η Γερμανία για ανακοινώσει την δική της έξοδο από το ευρώ.

Περιληπτικά, έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ σημαίνει κατάρρευση της ευρωζώνης. Αν έχω δίκιο ότι κάτι τέτοιο θα το μετανιώσουν όλοι οι ευρωπαίοι (Έλληνες και Γερμανοί, Πορτογάλοι και Ολλανδοί κλπ), η επιστροφή στην δραχμή δεν ενδείκνυται από την σκοπιά του συνολικότερου γίγνεσθαι. Αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψη το τι θα σημάνει μια τέτοια κίνηση στο εσωτερικό της χώρας, βλ. παρακάτω (ανεξάρτητα από τον δυσμενέστατο αντίκτυπο στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία), η επιστροφή στην δραχμή όσο το ευρώ εξακολουθεί να ισχύει θα έχει ανυπολόγιστο και ειδεχθέστατο ανθρώπινο κόστος.

Πολλοί συνάδελφοι, ιδίως στις ΗΠΑ (όπου βρισκόμουν τις περασμένες δύο εβδομάδες), μου λένε ότι συμφωνούν με την άποψη που εκφράζω από τον Ιανουάριο του 2010, τότε που επιχειρηματολόγησα ότι η ελληνική στάση πληρωμών, κούρεμα, αναδιάρθρωση κλπ (πρόκειται για διαφορετικούς όρους του ίδιου πράγματος) ήταν αναπόφευκτη και έπρεπε να έχει γίνει δίχως καθυστέρηση.  Αμέσως όμως μετά, μου λένε ότι δεν κατανοούν γιατί δεν προχωρώ λίγο παραπέρα, προτείνοντας ότι, αμέσως μετά την στάση πληρωμών, την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στην δραχμή. Ο λόγος, όπως τους εξηγώ, είναι ότι εκείνοι δεν κατανοούν την διαφορά μεταξύ (α) ενός συστήματος σταθερής ισοτιμίας δύο ή περισσότερων διαφορετικών νομισμάτων και (β) ενός κοινού νομίσματος.

Στην πρώτη περίπτωση (ενός συστήματος σταθερής ισοτιμίας δύο ή περισσότερων διαφορετικών νομισμάτων) το να σπάσεις την σταθερή ισοτιμία (το peg), όπως έκανε η Αργεντινή μετά την δική της στάση πληρωμών, είναι απλή υπόθεση. Απλώς ανακοινώνεις ότι η σταθερή αυτή ισοτιμία σπάει και γίνεται μεταβλητή βάσει της ζήτησης και της προσφοράς του κάθε (ήδη υπάρχοντος) διαφορετικού νομίσματος. Στην Αργεντινή, π.χ., οι πολίτες είχαν στις τσέπες τους πέσος. Αυτό που άλλαξε ήταν ότι εκεί που το κάθε πέσος ισοδυναμούσε, σταθερά, με ένα δολάριο, ξάφνου ισοδυναμούσε με λιγότερο από ένα δολάριο (υποτίμηση) και μάλιστα η αξία του, σε δολάρια, μειωνόταν συνεχώς. Στην Ελλάδα όμως δεν έχουμε δικό μας νόμισμα σε σταθερή ισοτιμία με κάποιο ξένο. Οι έλληνες έχουν στην τσέπη τους, στα σεντούκια τους, στις καταψύξεις τους (όπου, μου λένε, κρύβουν ό,τι έχει μείνει από τις οικονομίες τους), ξένο νόμισμα – ευρώ. Η δημιουργία νέου εθνικού νομίσματος (όσο το ‘ξένο’ ευρώ εξακολουθεί να υπάρχει), σε αυτή την περίπτωση, θα είναι καταστροφική. Γιατί;

Με μεγάλα ποσά σε ευρώ να κυκλοφορούν ήδη στην αγορά, και ακόμη μεγαλύτερα να έχουν αποθηκευτεί εκτός τραπεζών στα διαφόρων ειδών σεντούκια ανά την επικράτεια και σε ξένους λογαριασμούς στο εξωτερικό, η έκδοση νέου νομίσματος θα δημιουργήσει μια διπλή, διαιρεμένη οικονομία. Από την μία θα έχουμε τις περισσότερες αποταμιεύσεις σε ευρώ. Από την άλλη θα έχουμε τους μισθούς και τις συντάξεις να βγαίνουν από τα ΑΤΜ των τραπεζών σε δραχμές. Με το που θα εισπράττονται, οι πολίτες θα προσπαθούν να ανταλλάσσουν τις δραχμές σε ευρώ, γνωρίζοντας ότι σε μερικές ώρες οι δραχμές τους θα υποτιμηθούν. Έτσι, θα έχουμε δύο Ελλάδες. Την Ελλάδα εκείνων που δεν έχουν πρόσβαση σε ευρώ, και οι οποίοι θα εγκλωβιστούν σε μια τριτοκοσμική Ελλάδα. Και την Ελλάδα που έχουν πρόσβαση σε ευρώ η εξουσία των οποίων θα είναι μεγάλη επί των υπόλοιπων. Για να νοικιάσεις ένα αξιοπρεπές διαμέρισμα θα πρέπει να έχεις ευρώ. Για να στείλεις τα παιδιά σου σε ιδιωτικό σχολείο, το ίδιο. Πολλοί έμποροι θα εμπορεύονται μόνο σε ευρώ ή θα ζητούν «τοκογλυφικά» ποσά σε δραχμές. Όμως οι μισθοί και οι συντάξεις θα παρέχονται σε δραχμές. Εν πολλοίς, η Ελλάδα θα θυμίζει την Τουρκία της δεκαετίας του ’80 όπου η διττή οικονομία (μία για τους εξαθλιωμένους ‘ανατολίτες’ που λειτουργούσε με ντόπιο νόμισμα και μία για τους ‘εξευρωπαϊσμένους’ πολίτες που χρησιμοποιούσαν μάρκα, φράγκα και δολάρια) δεν επέτρεπε την ανάπτυξη παρά μόνο ενίσχυε την ανισότητα και την υποανάπτυξη.

Τι κάνουμε λοιπόν;

Πρώτον, δεν συζητάμε την επιστροφή στην δραχμή όσο το ευρώ υφίσταται αλλού. (Αν το ευρώ πεθάνει, και το σκεπάσει η ταφόπλακα, τότε η δημιουργία ενός νέου νομίσματος θα είναι εύκολη υπόθεση.) Δεύτερον, δεν αποδεχόμαστε τις πολιτικές της ΕΕ που αποτελούν τον βασικό λόγο που το ευρώ σήμερα πεθαίνει. Λέμε το μεγάλο όχι στις ανοησίες της 26ης Οκτωβρίου επειδή μόνο έτσι μπορούμε να συμβάλουμε στην διάσωση του ευρώ. Τρίτον, ξεκινάμε συζητήσεις με την Ιταλία και την Ισπανία για μια πιθανή νομισματική ενοποίηση μαζί τους στην περίπτωση αποχώρησης των πλεονασματικών χωρών από την ευρωζώνη, και κατάργηση του ευρώ. Τέταρτον, εγκαλούμε τόσο τον κ. Παπανδρέου (ο οποίος έθεσε το ερώτημα με στόχο την προσωπική του πολιτική επιβίωση) όσο και τον κ. Παπαδήμο (ο οποίος δίνει συνέχεια στο έγκλημα Παπανδρέου για να εμπεδώσει την δική του κυριαρχία επί του νέου κυβερνητικού εξαμβλώματος) για το γεγονός ότι επένδυσαν σε μια φιλολογία για το αν θα καταφέρει η Ελλάδα να μείνει εντός της ευρωζώνης. Μια φιλολογία που μειώνει ακόμα περισσότερο τις αντιστάσεις του ανοσοποιητικού συστήματος του ευρώ.

 

 Ποια είναι τελικά αυτή η λαμπρή λογική επιλογή;

Δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2011 στο αμερικανοσιωνιστικό Ινστιτούτο levyinstitute.org, που χρηματοδοτείται από τον Σόρος και είναι κοινή πρόταση των Βαρουφάκη και Ολάντ:

A Modest Proposal for Overcoming the Euro Crisis

This “Modest Proposal” by authors Varoufakis and Holland outlines a three-pronged, comprehensive solution to the eurozone crisis that simultaneously addresses the three main dimensions of the current crisis in the eurozone (sovereign debt, banking, and underinvestment), restructures both a share of sovereign debt and that of banks, and does not involve a fiscal transfer of taxpayers’ money. Additionally, it requires no moves toward federation, no fiscal union, and no transfer union. It is in this sense, say the authors, that it deserves the epithet modest.

To stabilize the debt crisis, Varoufakis and Holland recommend a tranche transfer of the sovereign debt of each EU member-state to the European Central Bank (ECB), to be held as ECB bonds. Member-states would continue to service their share of debt, reducing the debt-servicing burden of the most exposed member-states without increasing the debt burden of the others. Rigorous stress testing and recapitalization through the European Financial Stability Facility (in exchange for equity) would cleanse the banks of questionable public and private paper assets, allowing them to turn future liquidity into loans to enterprises and households. And the European Investment Bank (EIB) would assume the role of effecting a “New Deal” for Europe, drawing upon a mix of its own bonds and the new eurobonds. In effect, the EIB would graduate into a European surplus-recycling mechanism—a mechanism without which no currency union can survive for long.

Εν ολίγοις αυτό που προτείνουν οι δυο αυτοί κύριοι για να ξεπεραστεί η κρίση στην ευρωζώνη είναι μια «μετριοπαθής πρόταση» μιας τριημερούς ολοκληρωμένης λύσης που θα καλύπτει ταυτόχρονα τις τρεις βασικές διαστάσεις της σημερινής κρίσης της ευρωζώνης – δημόσιο χρέος, τράπεζες και ανεπαρκείς επενδύσεις.

Ως πρώτη ενέργεια προτείνουν τη μεταφορά του δημόσιου χρέους κάθε κράτους της Ε.Ε.  στην ΕΚΤ όπου θα τα μεταφράσει σε ομόλογα της ΕΚΤ. Στη συνέχεια η ΕΚΤ θα δανείσει, εκ νέου, τις χώρες  αναλαμβάνοντας το ρόλο να πετύχει μια αποτελεσματική «Νέα Συμφωνία» για την Ευρώπη, συνδυάζοντας παλιά και νέα ευρω-ομόλογα, τα οποία θα κατέχουν από κοινού τα κράτη, από τα οποία θα κερδίζουν όλα μαζί αλλά και θα αποπληρώνουν όλα μαζί (σ.σ. κι ο καθένας μόνος του). Στην πραγματικότητα, η ΕΤΕ θα φτάσει σε ένα ευρωπαϊκό μηχανισμό ανακύκλωσης πλεονάσματος – έναν μηχανισμό χωρίς τον οποίο καμία νομισματική ένωση μπορεί να επιβιώσει για πολύ.

Και μ’ αυτή τη «μετριοπαθή πρόταση», οι ασθενέστερες οικονομικά χώρες, υποθηκεύουν τελείως μέσω των ομολόγων που θα εκχωρήσουν στην ΕΚΤ και του νέου δανεισμού της χώρες τους στις ισχυρότερες, εκχωρώντας τελείως την εθνική τους κυριαρχία!

Και για να το κάνουμε λιγότερο αόριστα: Δημόσιο χρέος, Τράπεζες και νέες επενδύσεις θα είναι στα χέρια «των εθνικών τραπεζών» που έχουν ονοματεπώνυμο να τα κάνουν ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν.

Καλή η «μετριοπαθής πρόταση»; Την εφαρμόζει ήδη ο Ντράγκι! Για θυμηθείτε λίγο:

Εκβιασμοί κι επέμβαση στην πολιτική της χώρας εκ μέρους του Ντράγκι

Τρεις μόλις μέρες πριν από τις εθνικές μας εκλογές. Ο ένας (ΝΔ) πανηγύριζε ότι η Ελλάδα θα μπει στο πρόγραμμα Ντράγκι, αλλά θα πρέπει να συνεχίσει την πολιτική την μνημονίων και ο άλλος (ΣΥΡΙΖΑ) τρομοκρατούσε ότι αν δεν με ψηφίσετε δεν έχει πρόγραμμα Ντράγκι!

Να το «πρόγραμμα Ντράγκι»:

sxedio
Αναλυτικά η περιγραφή των εικόνων: Η ΕΚΤ τυπώνει χρήματα Για να αγοράσει ομόλογα από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των επιτοκίων Που θα οδηγήσει τους πολίτες και τις επιχειρήσεις να δανείζονται περισσότερο Ωστε να ξοδεύονται περισσότερα χρήματα και να δημιουργούνται περισσότερες δουλειές Και να ενισχυθεί η οικονομία

Ακριβώς η ίδια τακτική που γέννησε φούσκες και οικονομική κρίση κι έκανε στο τέλος τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους; Πάμε μια από την αρχή; Φαίνεται ότι η ελίτ δεν μάζεψε αρκετά χρεώνοντας τον κοσμάκη και θέλει κι άλλα!

Κι εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα:

  1. Πόσο τυχαία είναι η αναβάθμιση του ρόλου του Ολάντ ειδικά στην κρίση της σχέσης μας με την Ευρώπη; Έτρεξε να συγχαρεί και να κάνει πλάτες στον Τσίπρα για την νέα συμφωνία που ετοιμάζεται να επισυνάψει – το τρίτο μνημόνιο
  2. Γιατί τελευταία ο Σόιμπλε μιλάει ανοικτά για Grexit και επιμένει ότι πρέπει να απαλλαγούν από μας; Και ο Βαρουφάκης τώρα θέλει να μοιάζει ότι είναι και ο κύριος αντίπαλός του όσο οι άλλοι Συριζαίοι που τον παραίτησαν προσπαθούν να τα βρουν μαζί του;
  3. Ποιος ωφελείται από μια άτακτη έξοδο από ένα ισχυρό νόμισμα στη ζούγκλα της παγκόσμιας οικονομίας όπου η μισή της ήδη εξαρτάται από αυτό και κάτω από συνθήκες άθλιες για την Ελλάδα που παρόμοιες είχαμε να δούμε από τον β’ ΠΠ;
  4. Ποιος ωφελείται από την κατάρρευση του ευρώ, σε περίπτωση που βγει η Ελλάδα και προκαλέσει ντόμινο; Τα 337.5 εκατομμυρίων ανθρώπων που το χρησιμοποιούν, ή οι «εθνικές» Τράπεζες με ονοματεπώνυμο των ισχυρών κρατών στων οποίων τα χέρια είναι όλα τα χρέη τα οποία εύλογα και θα γίνουν απαιτητά;
  5. Ποιος άλλος ωφελείται αν καταρρεύσει το ευρώ; Το γιέν, το ρούβλι, η λίρα ή το δολάριο; 
  6. Γιατί ο Σόρος σπεκουλάρει και κερδοσκοπεί και πιέζει στο σενάριο της διάλυσης του ευρώ με το πρόσχημα ότι η ευρωζώνη και η πολιτική λιτότητας είναι «απάνθρωπη»; Το δολάριο φταίει για την παγκόσμια κρίση ή άνθρωποι όπως ο δισεκατομμυριούχος Γκέιτς, που φοροδιαφεύγουν ΝΟΜΙΜΑ για να μαζεύουν τον παγκόσμιο πλούτο και να το παίζουν φιλάνθρωποι εξουσιάζοντας τους πάντες;
  7. Και φτάνοντας στον Βαρουφάκη, τι ρόλο ακριβώς παίζει;

Τον ετοίμαζαν σιγά σιγά μέσα από διάφορα ΜΜΕ και ξαφνικά μοιάζει σαν να ήταν μέρος της συμφωνίας να αναλάβει ΥΠΟΙΚ. Της συμφωνίας εκείνων των κέντρων που στήριξαν και επένδυσαν στον ΣΎΡΙΖΑ. Ανέλαβε ΥΠΟΙΚ και το μόνο που είδαμε ήταν ένα θέατρο για να εξαπατηθεί ο λαός, που δεν έδινε σημασία στα λόγια του «λιτός βίος» και ο «λαός θέλει αξιοπρέπεια και όχι λεφτά», τον στήριξε και τον θαύμαζε, όσο γίνονταν οι υποτιθέμενες διαπραγματεύσεις δημιουργικής ασάφειας.

Εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον τη δική του προβολή -εξάλλου το είχε πει, δεν θα είμαι για καιρό- συνεντεύξεις, κόντρα συνεντεύξεις, σεμινάρια, ομιλίες σε φόρα – η Ελλάδα καιγόταν κι εκείνος έκανε show time! Στα @@ του το κοινό «μας» νόμισμα αφού δεν είναι καν δικό του – σε δολάρια είναι η καριέρα του και εμείς μόνο πληρώνουμε ως ηλίθιοι τον βουλευτικό του μισθό για να την κοπανάει την πιο κρίσιμη στιγμή. Γι’ αυτό και με απαξιωτικό τρόπο είπε τι δουλειά έχω εγώ να σταθώ στην ουρά των ΑΤΜ για τα 60 ευρώ!

Το πρακτοράκι των σιωνιστοαμερικανών και του Σόρος, δεν έχει προφανώς τελειώσει ακόμα και μάλλον θα το παίξει κι άλλο επαναστάτης γιατί κακές γλώσσες ακούγονται ότι ίσως επιχειρήσει δικό του κόμμα. Ή να χωθεί σε κάποιο άλλο που θα του ζητήσει «τα φώτα» του.

Τι άλλο ακόμα θα δούμε από τον Βαρουφάκη που αρέσκεται να μονοπωλεί τα μίντια ακόμα και τις πιο κρίσιμες στιγμές; Μάλλον και δεν τελειώσαμε μαζί του, όπως και δεν τελειώνουμε ακόμα με το αν θα γίνει συμφωνία, ποια θα είναι αυτή, πόσο θα αντέξει, αν θα την εφαρμόσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή κάποια άλλη και το χειρότερο… μετά από την απόλυτη αποτυχία της λόγω της αμέτρητης λιτότητας, τι άλλο θα ακολουθήσει…

Το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν πρέπει να χαιρόμαστε ανεγκέφαλα και εκδικητικά με την κατάρρευση του ευρώ. Τα οικοδομήματα όταν αποδειχτούν πλέον άχρηστα πρέπει να γκρεμίζονται με ελεγχόμενη κατάρρευση και όχι από σεισμό πολλών ρίχτερ. Στην πρώτη περίπτωση το οικοδόμημα έχει εκκενωθεί, στη δεύτερη, απλά, μετά μετράμε νεκρούς…

ΤΑ ΝΕΌΤΕΡΑ: Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω το άρθρο και ακούγεται ότι ο Σόιμπλε ζητά κρατική περιουσία 50 δις ευρώ ενέχυρο για να υπάρξει συμφωνία αλλιώς 5ετές Grexit ενώ κυβερνητικές πηγές το διαψεύδουν.

Σχετικά με την AllNewz

AllNewz

Υπεύθυνη σύνταξης - Γιάννα Μυράτ:
Μουσικός, συγγραφέας, αναλύτρια, ακτιβίστρια

Add comment

By AllNewz

Ακολουθήστε μας!

AllNewz – κύριο ιστολόγιο

Πρόσφατα στο ΝΕΑ AllNewz

Βρείτε μας στο facebook

Αθώωση της συντάκτριας της AllNewz για “διασπορά ψευδών ειδήσεων”

Σύνταξη