AllNewz αποκλειστικό HOT News Πολιτική

Εθνικός Φιλελευθερισμός – Το ‘νέο’ μοντέλο από τα παλιά που προωθείται παγκόσμια

Μπορεί ο Κίσσινγκερ να είπε στη συνέντευξη του ότι παρόμοιες ιδέες στρατηγικής με αυτές του Τραμπ δεν υπάρχουν σε γνωστές ομάδες, αλλά είπε ψέματα. Η πολιτική του Τραμπ είναι πιο κοντά απ’ όλα σε αυτό το οικονομικό μοντέλο και κοινωνικής πολιτικής που ονομάζεται Εθνικός Φιλελευθερισμός.

Ο Εθνικός φιλελευθερισμός είναι μια παραλλαγή του φιλελευθερισμού, συνδυάζοντας τον εθνικισμό με μερικές φιλελεύθερες πολιτικές, ιδίως όσον αφορά την εκπαίδευση, την κατάσταση των σχέσεων εκκλησίας και τη σύγχρονη, αποτελεσματική, γραφειοκρατική διαχείριση.

Οι ρίζες του εθνικού φιλελευθερισμού βρίσκονται στον 19ο αιώνα, όταν ο συντηρητικός φιλελευθερισμός ήταν η ιδεολογία των πολιτικών τάξεων στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και ιδίως σε εκείνες της Κεντρικής Ευρώπης, που τότε διέπονταν από μοναρχίες. Οι εθνικο-φιλελεύθεροι, είναι υπέρμαχοι του οικονομικού φιλελευθερισμού, όπως και οι επικρατούντες φιλελεύθεροι του 19ου αιώνα, σε όλον τον κόσμο, μόνο που αντί της προτεινόμενης συνεργασίας μεταξύ της κυβέρνησης και της εθνικής βιομηχανίας με μέτρια επίπεδα προστατευτισμού, παραθέτουν τη καθιέρωση των επιχειρησιακών ενώσεων, επιδοτήσεις για τη βιομηχανία-βρέφος ή εταιρείες που θεωρούνται στρατηγικής σημασίας για την εθνική ανάπτυξη, και τις διάφορες μορφές της αρχόμενης βιομηχανικού σχεδιασμού. Στις γερμανόφωνες χώρες, οι εθνικο- φιλελεύθεροι ήταν επίσης υπέρ ενός πιο αυταρχικού ή συντηρητικού πολιτικού καθεστώς, λόγω του πολυεθνικού χαρακτήρα ή την ετερογενή φύση των χωρών, όπως της Αυστριακής Αυτοκρατορίας (μετέπειτα επίσημα μετονομάστηκε σε Αυστροουγγαρία ) ή τη νεοσυσταθείσα Γερμανία.

Σήμερα υπάρχουν φανερά εθνικο-φιλελεύθερα κόμματα, για παράδειγμα στην Αυστρία, όπου η ιδεολογία είναι μία από τις τρεις παραδοσιακές στη χώρα, και τη Ρουμανία, όπου αποτελεί στη βάση από τα παλαιότερα και το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της χώρας.

Τον 19ο αιώνα στη Γερμανία, οι οπαδοί του εθνικού-φιλελευθερισμού διέφεραν από τους φιλελεύθερους εθνικιστές στο ότι πίστευαν σε μια πιο αυταρχική παρουσία στην Ευρώπη και μια ισχυρή γερμανική Αυτοκρατορία. Οι Φιλελεύθερη Εθνικιστές, όπως ο Max Weber, αναζητούσαν μια δημοκρατική Γερμανία, σε συνεργασία με τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Είναι μα δεν το λένε

Όλη αυτή η στροφή που βλέπουμε στο παγκόσμιο σκηνικό αυτή τη στιγμή, διακατέχεται από την ιδεολογία αυτού του μοντέλου, με κάποιες παραλλαγές, χωρίς ωστόσο να δηλώνεται ανοικτά.

Σε άρθρο του οικονομικού/επιχειρηματικού marketnews.gr, με τίτλο Ο τρίτος δρόμος του Εθνικού Φιλελευθερισμού, ο Πολιτικός Επιστήμων και Επικοινωνιονιολόγος με Μεταπτυχιακές Σπουδές στα Ναυτιλιακά, Ραφαήλ Καλυβιώτης, γράφει:

Λείπει λοιπόν ο Τρίτος Δρόμος, το τέκνο του πραγματικού πνεύματος του Διαφωτισμού και του Συντηρητισμού: ο Εθνικός Φιλελευθερισμός. Η ιδεολογία και το κοσμοσύστημα εκείνο που στα κοινωνικά ζητήματα είναι ορθολογικά Συντηρητικό, υπέρ της Εθνικής Κοινωνίας και Παιδείας. Σεβάσμιο προς της Ορθοδοξία αλλά ενάντιο προς την κατήχηση και αλλοτρίωση του κοσμικού χαρακτήρα του πολιτεύματος, αλλά, εν πάση περιπτώσει, υπερασπιζόμενο τους τρεις πυλώνες της Δύσεως: Αθήνα – Ρώμη – Χριστιανισμός. Η σχέση με την Δύση δεν είναι εχθρική, αλλά δεν είναι και μεταπρατική, άκριτη. Το σχήμα του Έθνους – Κράτους είναι ο προαγωγός της Ελευθερίας και της αποσυσσώρευσης της ισχύος προς τα κάτω, ήτοι μεταξύ Ευρωκράτους και Έθνους – Κράτους υπέρ του δευτέρου και μεταξύ Έθνους – Κράτους και τοπικών κοινωνιών πάλι υπέρ των δευτέρων. Πιστεύει στον ισχυρό στρατό και την κατίσχυση μίας κυρίαρχης Εθνικής Κουλτούρας και όχι ενός πολυπολιτισμικού σχήματος. Στην οικονομία δε δεν προκρίνεται η παγκοσμιοποίηση άνευ όρων αλλά η παγκοσμιοποίηση αλά κάρτ, εκείνη δηλαδή που προωθεί έναν Εθνικό Καπιταλισμό και έχει ως στόχο την ανάδειξη με αξιοκρατικό τρόπο την αέναη εθνική κοινωνική κινητικότητα και μάλιστα μία εθνική αστική τάξη που να προέρχεται από τα δυναμικά μικρομεσαία στρώματα. Μεταξύ απρόσωπων εταιρικών σχημάτων προκρίνει την παλαιοκαπιταλιστική συγκρότηση του Σούμπετερ και άρα την λογική «κάθε 10 οικογένειες μία επιχείρηση». Και όχι την απρόσωπη μισθωτή εργασία, παρακαταθήκη της διεθνούς Σοσιαλδημοκρατίας για την διαιώνιση της ταξικής πάλης του μισθωτού εργαζομένου. Το κενό είναι τεράστιο στην Πολιτική ζωή του τόπου και η δημιουργία ενός τέτοιου πολιτικού φορέα θα είναι ό,τι ριζοσπαστικότερο έχει συμβεί από το 1909.

Φαίνεται λοιπόν ότι η… “Διαφωτιστική” ανησυχία των πεφωτισμένων του κόσμου δεν έχει τελειωμό. Βρίσκεται παντού: Πίσω από τις επαναστάσεις που κόβουν κεφάλια των γαλαζοαίματων, είτε για να εγκαθιδρύσουν ένα καπιταλιστικό σύστημα, είτε ένα κομμουνιστικό, είτε για να ξεκινήσουν την παγκοσμιοποίηση, είτε για να στήσουν μια Ατζέντα 21 μέσω του ΟΗΕ, με χριστιανοκομμουνιστική ιδεολογία για την καταπολέμηση της φτώχειας και την ισότητα με πρακτικές φασισμού – όλοι ίσοι αλλά φτωχοί και ελεγχόμενοι.

Κάθε σύστημα που στήνουν και αποδίδει στην ελίτ, οι ίδιοι ξεστήνουν μετά από μερικές δεκαετίες βγάζοντας νέους άσσους από το μανίκι. Και το νέο μοντελάκι, ξεκίνησε από το Brexit, το πήραν οι ΗΠΑ εκλέγοντας Τραμπ και η σκυτάλη θα πάει σε Γαλλία, Ιταλία και άλλες χώρες, χωρίς ποτέ να πουν ότι αυτή είναι η κοινή μας ιδεολογία που ήρθε η ώρα να εφαρμόσουμε, όπως κάνουν ακριβώς εφαρμόζοντας τα της Ατζέντα 21 χωρίς να την κατονομάζουν.

Γαλλία και Φριγιόν – Υπόσχεται μεταρρυθμίσεις… χωρίς μνημόνιο!

Ήρθε πρώτος στον πρώτο γύρο των προκριματικών εκλογών της Δεξιάς ο πρώην πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν και ετοιμάζεται να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα περικοπών 110 δις ευρώ στη γαλλική οικονομία. Οι ψηφοφόροι του, οι οποίοι αναμένεται να του δώσουν οριστικά το χρίσμα για την ηγεσία του συντηρητικού κόμματος που αυτόματα τον κάνει υποψήφιο πρόεδρο στις εκλογές του 2017, την άλλη Κυριακή, υπερψήφισαν τις (εθνικο) φιλελεύθερες θέσεις του, τόσο για την οικονομία όσο και για την γαλλική κοινωνία.

Ο Φιγιόν, από τον Σεπτέμβριο του 2007 διαφήμιζε ένα πρόγραμμα περικοπών 110 δις ευρώ στα δημόσια έξοδα. Αν γίνει πρόεδρος της γαλλικής Δημοκρατίας το 2017 αναμένεται πραγματικά να υλοποιήσει το πιο σκληρό πρόγραμμα περικοπών που έγιναν ως σήμερα. Σύμφωνα με το πρόγραμμά του, το 1/3 των μειώσεων των δαπανών θα γίνουν στο κράτος. Το άλλο 20% των μειώσεων των δαπανών θα γίνουν από τους Δήμους ενώ το υπόλοιπο θα γίνει με περικοπές στην κοινωνική ασφάλιση (συντάξεις στα 65, μείωση στα έξοδα στην περίθαλψη κλπ).

Την ίδια ώρα, υπόσχεται ότι θα καταργήσει 500.000 θέσεις δημοσίων υπαλλήλων, ότι θα επιβάλλει σύνταξη στα 65 για όλους ως το 2022, ότι θα εναρμονίσει τα ασφαλιστικά ταμεία και ότι θα επιβάλλει 39 ώρες εργασίας στο δημόσιο.

Προκειμένου να επανακινήσει την οικονομία, παρόλες τις μειώσεις δαπανών που θα γίνουν, ο Φιγιόν υπόσχεται ότι θα ρίξει 40 δις ευρώ για να μειώσει τα βάρη των επιχειρήσεων, για να μειώσει τους φόρους κατά 25%. Αλλά ταυτόχρονα θα αυξήσει το ΦΠΑ κατά 2 μονάδες. Επίσης, προκειμένου να «απελευθερώσει» τις επιχειρήσεις θα τις αφήσει ελεύθερες να διαπραγματεύονται τον χρόνο εργασίας, με όριο το 48ωρο την εβδομάδα και θα καταργήσει το «μονοπώλιο» των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Χάρη σε αυτό το «σοκ ανταγωνιστικότητας», ο Φρανσουά Φιγιόν υπόσχεται αύξηση των θέσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Υπόσχεται επίσης να ξανακάνει τη Γαλλία πρώτη οικονομική δύναμη της Ευρώπης μέσα στα προσεχή δέκα χρόνια. Αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι το έλλειμμα της Γαλλίας θα παραμείνει σημαντικό το 2017 (− 4,7 %) και το 2018 (− 4,5 %) εξαιτίας, όπως λέει, των προεκλογικών υποσχέσεων του Φρανσουά Ολάντ το 2016.

Μέχρις εδώ είναι το οικονομικό μοντέλο, τα καθαρά φιλελεύθερο και φιλοεπιχειρηματικό, με φοροαπαλλαγές στην επιχειρηματική ελίτ και ενίσχυση από κρατικά κονδύλια. Και ενώ είναι σαφέστατο το νούμερο των απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων -500.000 νέοι άνεργοι- είδατε πουθενά τον αριθμό των “νέων θέσεων εργασίας”;

Σε αντίθεση με την παγκόσμια φιλελέ νοοτροπία, ο Φιγιόν είναι κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων και υπόσχεται να ξαναφέρει στη γαλλική βουλή τον νόμο Τομπιρά ώστε να απαγορευθεί η υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Θέλει να ενισχύσει την παραδοσιακή οικογένεια και σε επίπεδο σχολικών βιβλίων, το μεγάλο όραμα του Φιγιόν είναι «να ξαναγράψει τα προγράμματα Ιστορίας με την ιδέα να επαναφέρουμε ένα εθνικό αφήγημα». Η ιδέα συνίσταται στο «να ξαναδώσουμε στα παιδιά μας την εμπιστοσύνη στην πατρίδα μας», ιδέα που προκάλεσε εκνευρισμό σε πολλούς γάλλους ιστορικούς.

Επίσης ο Φρανσουά Φιγιόν διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Βλαντιμίρ Πούτιν από την εποχή που και οι δύο ήταν πρωθυπουργοί αντίστοιχα. Από το 2012 συναντήθηκε πολλές φορές με τον Ρώσο ηγέτη. Στα ευρωπαϊκά θέματα, ο Φρανσουά Φιγιόν δεν έκρυψε ποτέ την προτίμησή του για μια «Ευρώπη των Εθνών», η οποία θα σέβεται «την εθνική κυριαρχία της Γαλλίας». «Η Ευρώπη πρέπει να είναι ένα εργαλείο και όχι μια θρησκεία» είναι μια διάσημη φράση του, η οποία συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμά του. Επιμένει, ωστόσο, ότι πρέπει να δημιουργηθεί «μια Ζώνη Σένγκεν ασφάλειας» η οποία θα επέτρεπε να εκδιωχθεί αυτόματα από τη Ζώνη Σένγκεν κάθε εγκληματικό στοιχείο που θα αποδεικνυόταν ότι έκανε κάποια παραβίαση ή έγκλημα.

Τραμπ, Παγκοσμιοποίηση και Κίνα

Ο Τραμπ υποτίθεται ότι κέρδισε τις εκλογές γιατί ήχησε γλυκά στα αυτάκια των φτωχών αμερικανών, των πατριωτών και όλων αυτών που μισούν την παγκοσμιοποίηση. Στην πραγματικότητα, τις κέρδισε γιατί αυτό που άκουσαν οι επιχειρηματίες το λάτρεψαν: Μείωση φόρων. Όσο για την αντίθεση του προς την ελεύθερη παγκοσμιοποιημένη αγορά, είναι κι αυτή όπως την αναφέρει ο κος Καλυβυώτης: αλά καρτ. Όπου με συμφέρει είμαι ναι, όπου δεν με συμφέρει είμαι όχι.

Υπόσχεται να φέρει τις αμερικάνικες επιχειρήσεις πίσω στις ΗΠΑ. Τσιτώνουν οι Κινέζοι, χαίρονται οι Αμερικάνοι. Κακώς. Θα πρέπει να είναι το αντίθετο. Γιατί; Γιατί αν τις φέρει στο στυλ που επιστρέφει η Adidas στη Γερμανία, οι Αμερικάνοι δεν έχουν κανένα λόγω να χαίρονται, ούτε καν για τους μειωμένους φόρους που θα αποδίδουν οι επιχειρήσεις, οι δε Κινέζοι δεν πρέπει να φοβούνται, τουλάχιστον όχι τόσο πολύ, ακόμα…

Τι έκανε η Adidas; Όπως οι περισσότερες δυτικές επιχειρήσεις, μετακόμισε κάποια στιγμή στην Κίνα για φθηνά εργατικά χέρια. Αυτό μέχρι ενός σημείου συνέφερε όλες τις δυτικές οικονομίες μέχρι που ο Δράκος έγινε πραγματικός Δράκος. Τώρα όμως που θα επιστρέψουν στις ρίζες τους, όπως η Adidas, δεν θα απασχολήσουν ξανά ντόπιο και ακριβό εργατικό δυναμικό. Θα απασχολήσουν είτε εργάτες σε συνθήκες εργασίες κινέζικου μοντέλου -εξ ου και οι μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά- είτε ρομπότ, όπως ανακοίνωσε ήδη η Adidas. Κι εκεί, οι Κινέζοι, προς το παρόν, έχουν ακόμα κάτι να εισπράττουν, καθώς η βιομηχανία τους σε αυτά πάει καλά.

Δεν είναι αξιοθαύμαστη η παγκόσμια οικονομική στροφή εν χορώ; Τέτοιος συντονισμός και συγχρονισμός συναντάται μόνο στα μεγάλα μπαλέτα υπό τη διεύθυνση μεγάλων μαέστρων, σαν να λέμε… ενός Μπίλντερμπεργκ ή μιας Τριημερούς Επιτροπής ή ενός Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ! Και….ΠΟΛΎ ΣΎΝΤΟΜΑ, θα δείτε τη δημιουργία ενός ΕθνικοΦιλελεύθερου κόμματος στην Ελλάδα, να μου το θυμηθείτε.

Και μετά, εσύ νομίζεις ότι επέλεξες τι θα ψηφίσεις…

σημείωση: Το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (Nationalliberale Partei) ήταν πολιτικό κόμμα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, το οποίο άνθισε μεταξύ του 1867 και του 1918, που ήταν και το τέλος του Α΄Παγκόσμιου Πολέμου. 

Μοιράστε στους φίλους σας το άρθρο μας :)
  • 8
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    8
    Shares
  • 8
  •  
  •  
  •  
  •