AllNewz αποκλειστικό ISIS Matrix

Τρομοκρατικό κοκτέιλ: Το Θέατρο του Δρόμου και το Θέατρο του Παραλόγου σε συνδυασμό

‘And I would like a medium Vodka dry martini — with a slice of lemon peel. Shaken and not stirred, please. I would prefer Russian or Polish vodka.’

To Θέατρο Δρόμου είναι αναμφισβήτητα η παλαιότερη μορφή του θεάτρου που υπάρχει και λαμβάνει χώρα σε πολυσύχναστους χώρους, από ανωνύμους καλλιτέχνες χωρίς καθορισμένη αμοιβή

Το Θέατρο Δρόμου είναι μια μορφή θεατρικής απόδοσης και παρουσίασης σε υπαίθριους δημόσιους χώρους. Οι χώροι αυτοί μπορεί να είναι οπουδήποτε, συνήθως επιλέγονται πολυσύχναστοι όπως, εμπορικά κέντρα, πάρκινγκ, πάρκα, πλατείες, ακόμα και τις γωνίες του δρόμου. Προτιμούνται οι εξωτερικοί χώροι όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός ανθρώπων και περαστικών.

Οι ηθοποιοί δεν είναι διάσημοι, ωστόσο πολλοί επώνυμοι στο εξωτερικό ξεκίνησαν την καριέρα τους από το δρόμο (Robin Williams, David Bowie, Jewel and Harry Anderson). Το πιο δημοφιλές θέατρο είναι η παντομίμα, γιατί συνήθως δεν υπάρχει ενίσχυση ήχου, αλλά μπορεί να είναι και κάποια ακροβατικά, χορευτικά κ.α. Δεν υπάρχει εισιτήριο όπως στο υπαίθριο οργανωμένο θέατρο και οι καλλιτέχνες σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί να πάρουν άδεια από τις αρχές.

Το Θέατρο Δρόμου είναι αναμφισβήτητα η παλαιότερη μορφή του θεάτρου που υπάρχει και τα παλιά χρόνια ίσως και το μοναδικό για τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Στις μέρες μας, πολλοί ακτιβιστές επιλέγουν να εκφραστούν μέσω αυτού.

Το Θέατρο του Δρόμου κυριολεκτικά ανθεί ακόμα και στις μέρες μας  στο Παρίσι.

Street theatre in the Beaubourg forecourt, Paris 1987

Το Θέατρο του Παραλόγου ή “Le Théâtre de l’Absurde” αναφέρεται σε συγκεκριμένα έργα γραμμένα κύρια από έναν αριθμό Ευρωπαίων θεατρικών συγγραφέων στις δεκαετίες του 1940, 1950 και 1960, καθώς και στο στυλ θεάτρου που εξελίχθηκε από το έργο τους.

Το Θέατρο του Παραλόγου θεωρείται πως κατάγεται από τον Νανοϊσμό, α-νόητη ποίηση και αβάν-γκαρντ τέχνη των δεκαετιών του 1920 και 1930. Ωστόσο, το είδος αυτό του θεάτρου κατάφερε να γίνει δημοφιλές αφού ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος τόνισε την αβεβαιότητα και επισφαλή θέση της ανθρώπινης ζωής. Η έκφραση Θέατρο του Παραλόγου έχει γίνει στόχος κριτικής και το ονομάζουν “Αντι-Θέατρο” ή “Νέο Θέατρο”.

Το κίνημα του ‘Παράλογου’ ή ‘Νέου Θεάτρου’ ήταν στις αρχές του ένα διακριτό με βάση το Παρίσι και κέρδισε με τον καιρό την διεθνή εξέχουσα θέση του.

Στην πράξη, το Θέατρο του Παραλόγου ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, καταστάσεις και ό,τι είναι συνδεδεμένο με θεατρικές συμβάσεις. Ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός ή χωρίς νόημα διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις.

Περιμένοντας τον Γκοντό, Μπέκετ

Βάλτε τα και τα δυο μαζί κι έχετε μια σειρά από στημένες τρομοκρατικές επιθέσεις.

Θα έχετε ασάφειες και καθυστερήσεις στην πληροφόρηση των ΜΜΕ, πρόσωπα που “τυχαίνει” να είναι παρόντα σε πολλές επιθέσεις είτε στην ίδια πόλη είτε σε διαφορετική ακόμα και χώρα, οι ίδιοι πάντα φωτογράφοι, μάρτυρες που βγαίνουν στα μίντια σε διαφορετικά “επεισόδια”, πεθαμένο κοριτσάκι από επίθεση σε σχολείο να εμφανίζεται στην αγκαλιά του Ομπάμα, νεκροί χωρίς αίματα, θαμπά και ασαφή βίντεο “ντοκουμέντα”, την αστυνομία να γνωρίζει τον δράστη – τρομοκράτη αλλά να μην έχει κάνει τίποτα – όλα αυτά μαζί, είναι το κοκτέιλ του ενός θεάτρου με το άλλο.

Το χειρότερο απ’ όλα, είναι ότι οι ακτιβιστές, κυρίως του εξωτερικού, που ασχολούνται μετά μανίας με τις αποκαλύψεις των στημένων επιθέσεων που γίνονται όλο και πιο συχνά σε ΗΠΑ και Ευρώπη, απλά… βαρέθηκαν! Και το ακόμα πιο χειρότερο είναι ότι αν όντως κάποια στιγμή γίνει κάποια αληθινή επίθεση, από το πολύ “λύκος-λύκος”, κανείς πια δεν θα δώσει σημασία.

Το τελευταίο “σόου” του κοκτέιλ των δυο θεάτρων, έχει κι έναν αστυνομικό νεκρό:

  1. Ήταν μέλος της κοινότητας των Γάλλων gay αστυνομικών
  2. Ακτιβιστής για τα δικαιώματα των προσφύγων
  3. Είχε ταξιδέψει δύο φορές στην Ελλάδα για να προσφέρει βοήθεια σε καταυλισμούς
  4. Ήταν από τους πρώτους αστυνομικούς που έσπευσαν να επιχειρήσουν αμέσως μετά την τρομοκρατική επίθεση στο θέατρο Μπατακλάν, τον Νοέμβριο του 2015.

Ο 37χρονος αστυνομικός Χαβιέ Ζουγκελέ ήταν ένας υποδειγματικός αστυνομικός, ο οποίος δεν δίσταζε να βρίσκεται στο επίκεντρο ακόμη και των πιο δύσκολων και επικίνδυνων καταστάσεων, προκειμένου να επιτελέσει το καθήκον του. Ήταν ενεργό μέλος της οργάνωσης LGBT rights και άφησε πίσω του τον σύντροφό του, με τον οποίο συζούσε. Στην επίθεση του Μπατακλάν ήταν από τους πρώτους που κλήθηκαν να επέμβουν, προσφέροντας τις υπηρεσίες του δίχως να το σκεφτεί δεύτερη φορά. Αμέσως μετά την επαναλειτουργία της μουσικής σκηνής στο Παρίσι, είχε δώσει ο ίδιος το «παρών», δηλώνοντας τότε στους δημοσιογράφους ότι «Είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι εδώ. Είμαστε εδώ ως μάρτυρες. Είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τις πολιτικές μας αξίες. Η συναυλία αυτή γίνεται για να γιορτάσουμε τη ζωή. Για να πούμε “όχι” στους τρομοκράτες». Ο 37χρονος αστυνομικός είχε αναπτύξει έντονη ακτιβιστική δράση για την παροχή βοήθειας στους πρόσφυγες της Συρίας, ταξιδεύοντας μάλιστα δύο φορές στην Ελλάδα, όπως δήλωσαν στενοί του φίλοι σε γαλλικά ΜΜΕ.

Μα αυτός δεν ήταν αστυνομικός, ήταν ο ίδιος ο Πήτερ Παν! Δεν ήξερα ότι οι αστυνομικοί επιλέγουν και σε ποια επεισόδια θα πάνε, ούτε ότι έχουν τόσες άδειες και χρήματα για να κάνουν και ακτιβισμό στο εξωτερικό!

Καλό του ταξίδι, εκεί που θα πάει, στον Παράδεισο. Ή μήπως σε τίποτα παραδείσιους νήσους; Εμείς λογικά πρέπει να πιστέψουμε ό,τι μας λένε τα διεθνή ΜΜΕ, τα πάντα έγκαιρα και έγκυρα, πάντα αξιόπιστα και εξαιρετικά καλογραμμένα… Δια χειρός… μυστικών υπηρεσιών, τα περισσότερα…

Dry Martini – ξεδιψά κάθε κουρασμένο αστυνομικό, ηθοποιό, ακτιβιστή, ακόμα και… πράκτορα!

Μοιράστε στους φίλους σας το άρθρο μας :)
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •