Πριν σχεδόν τριάντα χρόνια, το περιοδικό Economist περιοδικό δημοσίευσε ένα άρθρο για την προοπτική ενός παγκόσμιου νομίσματος που θα πρέπει να αναμένεται γύρω στο έτος 2018. Το άρθρο του 1988 προαναγγέλλει μια μεθοδική κίνηση που βλέπουμε τελευταία να έχουμε, με πολλούς τρόπους, προς την κατεύθυνση ενός κεντρικού παγκόσμιου νομίσματος.

Να θυμίσουμε ότι το The Economist ανήκει στην ισχυρή οικογένεια Rothschild, που θεωρούν τους εαυτούς τους ως «θεματοφύλακες της κληρονομιάς του περιοδικοού». Στην ουσία, το περιοδικό λειτουργεί ως μέσω προπαγάνδας της  τραπεζικής αυτοκρατορίας της οικογένειας Rothschild και συναφών επιχειρήσεων και είναι από πολλές απόψεις, μέσο προετοιμασίας της κοινής γνώμης για την ατζέντα παγκοσμιοποίησης που θέλουν να εφαρμόσουν.

Το παρακάτω απόσπασμα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό:

January 9, 1988, in Vol. 306, pp 9-10.

Ready for the Phoenix

THIRTY years from now, Americans, Japanese, Europeans, and people in many other rich countries, and some relatively poor ones will probably be paying for their shopping with the same currency. Prices will be quoted not in dollars, yen or D-marks but in, let’s say, the phoenix. The phoenix will be favoured by companies and shoppers because it will be more convenient than today’s national currencies, which by then will seem a quaint cause of much disruption to economic life in the last twentieth century.

At the beginning of 1988 this appears an outlandish prediction. Proposals for eventual monetary union proliferated five and ten years ago, but they hardly envisaged the setbacks of 1987. The governments of the big economies tried to move an inch or two towards a more managed system of exchange rates – a logical preliminary, it might seem, to radical monetary reform. For lack of co-operation in their underlying economic policies they bungled it horribly, and provoked the rise in interest rates that brought on the stock market crash of October. These events have chastened exchange-rate reformers. The market crash taught them that the pretence of policy co-operation can be worse than nothing, and that until real co-operation is feasible (i.e., until governments surrender some economic sovereignty) further attempts to peg currencies will flounder.

The New World Economy

The biggest change in the world economy since the early 1970’s is that flows of money have replaced trade in goods as the force that drives exchange rates. as a result of the relentless integration of the world’s financial markets, differences in national economic policies can disturb interest rates (or expectations of future interest rates) only slightly, yet still call forth huge transfers of financial assets from one country to another. These transfers swamp the flow of trade revenues in their effect on the demand and supply for different currencies, and hence in their effect on exchange rates. As telecommunications technology continues to advance, these transactions will be cheaper and faster still. With unco-ordinated economic policies, currencies can get only more volatile.

In all these ways national economic boundaries are slowly dissolving. As the trend continues, the appeal of a currency union across at least the main industrial countries will seem irresistible to everybody except foreign-exchange traders and governments. In the phoenix zone, economic adjustment to shifts in relative prices would happen smoothly and automatically, rather as it does today between different regions within large economies (a brief on pages 74-75 explains how.) The absence of all currency risk would spur trade, investment and employment.

The phoenix zone would impose tight constraints on national governments. There would be no such thing, for instance, as a national monetary policy. The world phoenix supply would be fixed by a new central bank, descended perhaps from the IMF. The world inflation rate – and hence, within narrow margins, each national inflation rate- would be in its charge. Each country could use taxes and public spending to offset temporary falls in demand, but it would have to borrow rather than print money to finance its budget deficit. With no recourse to the inflation tax, governments and their creditors would be forced to judge their borrowing and lending plans more carefully than they do today. This means a big loss of economic sovereignty, but the trends that make the phoenix so appealing are taking that sovereignty away in any case. Even in a world of more-or-less floating exchange rates, individual governments have seen their policy independence checked by an unfriendly outside world.

As the next century approaches, the natural forces that are pushing the world towards economic integration will offer governments a broad choice. They can go with the flow, or they can build barricades. Preparing the way for the phoenix will mean fewer pretended agreements on policy and more real ones. It will mean allowing and then actively promoting the private-sector use of an international money alongside existing national monies. That would let people vote with their wallets for the eventual move to full currency union. The phoenix would probably start as a cocktail of national currencies, just as the Special Drawing Right is today. In time, though, its value against national currencies would cease to matter, because people would choose it for its convenience and the stability of its purchasing power.

The alternative – to preserve policymaking autonomy- would involve a new proliferation of truly draconian controls on trade and capital flows. This course offers governments a splendid time. They could manage exchange-rate movements, deploy monetary and fiscal policy without inhibition, and tackle the resulting bursts of inflation with prices and incomes polices. It is a growth-crippling prospect. Pencil in the phoenix for around 2018, and welcome it when it comes.

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1998, ο Economist  για μια ακόμη φορά προκάλεσε τη συμμετοχή του κοινού σε μια προσπάθεια να προωθήσει την ατζέντα του, με ένα άρθρο με τίτλο «Ένας κόσμος, ένα χρήματα».

Σύμφωνα με το άρθρο του 1988, το περιοδικό επιχειρεί να εξηγήσει γιατί ένα πολύ πιο συγκεντρωτικό και ελεγχόμενο σύστημα θα είναι επωφελές για την παγκόσμια οικονομία, εντελώς αγνοώντας το γεγονός ότι ένα τέτοιο κεντρικό παγκόσμιο νόμισμα θα ήταν ένα τεράστιο χτύπημα για τα διεθνή τραπεζικά καρτέλ και την οικονομική βάση της ίδιας της τραπεζικής αυτοκρατορίας Rothschild.

Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι η δημιουργία ενός παγκόσμιου νομίσματος θα δώσει ένα υπερβολικά μεγάλο γεωπολιτικό κεφαλαίων σε μη εκλεγμένους διεθνείς τραπεζίτες, που στη συνέχεια θα πάρουν την εξουσία από τους πολίτες της κάθε χώρας και των αντίστοιχων κυβερνητικών εκπροσώπων τους.

Υπάρχει κάποιος που πραγματικά θέλει οι διεθνείς τραπεζίτες να έχουν ένα τέτοιο τεράστιο ποσό πολιτικής εξουσίας παραπάνω από την τεράστια οικονομική επιρροή που ήδη κατέχουν στις αίθουσες της εξουσίας; Οι άνθρωποι θέλουν περισσότερο λόγο για την δική τους ζωή, και όχι η πολιτική να τους υπαγορεύεται από τους διεθνείς banksters και γραφειοκράτες.

«Δώσε μου τον έλεγχο της παροχής χρήματος ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος κάνει τους νόμους του», δήλωσε ο Mayer Amschel Rothschild, ιδρυτής της τραπεζικής δυναστείας των Rothschild.

Παρά το γεγονός ότι οι Rothschilds τώρα γενικά διατηρούν πολύ χαμηλό δημόσιο προφίλ, εξακολουθούν να έχουν σημαντικές επιχειρηματικές δραστηριότητες σε ένα ευρύ φάσμα τομέων. Αν και δεν μπορείτε να βρείτε ένα συγκεκριμένο Rothschild  στη λίστα πλουσίων του Forbes, η οικογένεια εκτιμάται ότι κατέχει πλούτο ύψους $ 1 τρις δολαρίων σε διάφορα περιουσιακά στοιχεία σε όλο τον κόσμο, έχοντας έτσι μια ισχυρή φωνή σε όλο το γεωπολιτικό φάσμα που πολλοί θεωρούν ως ένα κρυφό χέρι χειρισμού που δρα σιωπηλά πίσω από ένα πέπλο της μυστικότητας.

του Jay Syrmopoulos, πηγή: The Free Thought Project

Και να θες να ξεχάσεις τη “σιωπηλή” οικογένεια των Rothschilds, όλο και κάποιος θα σου την θυμίζει. Ο πιο πρόσφατος, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ!