“Περιμένοντας τον Γκοντό”… χάσαμε τα πάντα!

&

Έχουμε ακούσει για καμπάνες που τώρα όπου να ‘ναι θα σημάνουν, για ήλιους που θα γυρίσουν, διάφορες “Αυγές” από αριστερά κι από δεξιά, μεγάλες αλλαγές, ριζοσπαστικές αλλαγές, βιώσιμες αλλαγές, δίκαιες αλλαγές – δεκαετίες τώρα αλλάζουμε και… όλο στα ίδια μένουμε: μια χούφτα οικογένειες ζουν εις βάρος του υπόλοιπου ελληνικού λαού!

Περιμένοντας τον Γκοντό είναι ο τίτλος θεατρικού έργου του Σάμιουελ Μπέκετ, όπου οι χαρακτήρες περιμένουν μάταια έναν άνθρωπο που δεν έρχεται ποτέ.

Δυο άνδρες, ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν, συναντιούνται και συζητάνε για διάφορα θέματα, όταν ανακαλύπτουν ότι και οι δυο περιμένουν έναν άνδρα, που ονομάζεται Γκοντό. Όσο περιμένουν, εμφανίζονται άλλοι δυο, ο Πότζο και ο Λάκι: ο πρώτος πηγαίνει στην αγορά για να πουλήσει τον δεύτερο, που είναι δούλος του.  Στη συνέχεια, εμφανίζεται κι ένα αγόρι ως αγγελιαφόρος του Γκοντό και λέει στον Βλαντιμίρ: ο Γκοντό δε θα ‘ρθει σήμερα, αλλά σίγουρα θα έρθει αύριο.  

Το επόμενο βράδυ, ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν συναντιούνται ξανά, καθώς και ο Λάκι και ο Πότζο, μόνο που αυτή τη φορά ο πρώτος είναι μουγκός κι ο δεύτερος τυφλός. Ο Πότζο έχει ξεχάσει τη συζήτηση με τους δυο άνδρες το προηγούμενο βράδυ. Το αγόρι ξανάρχεται για να πει ότι ο Γκοντό δε θα ‘ρθει, αλλά επιμένει ότι δε μίλησε χτες με το Βλαντιμίρ. Οι δυο άνδρες αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν, προσπαθώντας να κρεμαστούν από το δέντρο, αλλά αποτυγχάνουν, γιατί σαν σχοινί έχουν μόνο τη ζώνη του ενός. Αποφασίζουν να φύγουν, αλλά… η αυλαία πέφτει κι αυτοί έχουν μείνει ακίνητοι… 

Το έργο που περιγράφει αυτή την απογοητευτική αναμονή, έχει λάβει πάμπολλες ερμηνείες. Μια ερμηνεία είναι ότι ο Γκοντό, είναι ο Θεός, από την αγγλική λέξη God αλλά ο ίδιος Ιρλανδός δημιουργός, ο Μπέκετ, πάντα αρνιόταν αυτή την ερμηνεία, ενώ σε επιστολή του ανέφερε πως ούτε ο ίδιος είχε σκεφτεί ή γνώριζε «ποιος είναι ο Γκοντό».

Πόσα χρόνια περιμένουμε τον Γκοντό;

Ήμουνα νια και γέρασα βλέποντας τον κόσμο να περιμένει έναν εθνοσωτήρα. Μάλιστα μερικοί κάποιες φορές πίστεψαν ότι ο Μεσσίας είναι εδώ, αφού εξυπηρετούσε τα στενά συμφέροντα τους, ασχέτως αν στη συνέχεια όλα γύριζαν ανάποδα.

Όμως τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, έχουμε δει την Αποκάλυψη. Ηχούν οι σάλπιγγες κάθε μέρα και πέφτουν οι πληγές η μια μετά την άλλη.

Ο τελευταίος Γκοντό, ο Αλέξης Τσίπρας, ήρθε ως πολιτικός “αντίχριστος” -νέος, γλυκούλης, πάντα χαμογελαστός και πολλά υποσχόμενος- να κάνει όσα οι προηγούμενοι Γκοντό-σωτήρες δεν τολμούσαν να κάνουν, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στους ΓΑΠ, Σαμαρά, Βενιζέλο.

Και αναφέρω τον Κωνσταντίνο Καραμανλή γιατί ουσιαστικά, και όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, αυτός μας έβαλε στα μνημόνια. Ντόπια και ξένη ελίτ, αλλά και τράπεζες, του ζητούσαν να κάνει “μεταρρυθμίσεις”, όπως κάνει τώρα ο Μακρόν και πολλοί άλλοι, κι αυτός έταζε σήμερα-αύριο, αλλά ποτέ δεν τις έκανε. Όχι γιατί λυπόταν τον ελληνικό λαό, αλλά να μην χαλάσει η τσάκιση στο κοστούμι. Το θέλει σένιο, για μια πιθανή μελλοντική προεδρία της δημοκρατίας.

Με έναν εντελώς ξενέρωτο προεκλογικό αγώνα, και τονίζοντας στον λαό δεν έχω τίποτα να σας δώσω, άφησε τον ΓΑΠ να κερδίσει και να αναλάβει την μνημονιακή είσοδο. Τη συνέχεια την γνωρίζετε.

Κι ο λαός έζησε την χαρά ότι ο Γκοντό ήρθε, και μάλιστα την ψευδαίσθηση ότι τον επέλεξε ο ίδιος!

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, ξανά και ξανά, μέχρι να την μάθουμε.

Στο μεταξύ, αναμένοντας τον Γκοντό, χάσαμε τους μισθούς και τις συντάξεις, τα εργασιακά δικαιώματα, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δημόσια και ιδιωτική περιουσία, λιμάνια, τρένα, αεροδρόμια, ενέργεια -σε λίγο και νερά- το καλύτερο φιλέτο που λέγεται Ελληνικό το πήρε μια από τις 10 οικογένειες που μας κυβερνούν, το όνομα της Μακεδονίας που το είχαμε ψιλοχαρίσει από πριν αλλά “εκκρεμούσε” η θαρραλέα υπογραφή κάποιου ασυνείδητου και ψυχρού Γκοντό, μέχρι και την φέτα Π.Ο.Π. χάσαμε και… που ‘σαι ακόμα…

Το έργο για τον Γκοντό είναι λες και γράφτηκε για την ψευδαίσθηση των πολιτικών ηγετών-σωτήρων. Οι ήρωες γίνονται κουφοί, μουγκοί, αλλά και αμνήμονες, ή ζουν με ψευδαισθήσεις. Προσπαθούν να ξεφύγουν από μια αόρατη φυλακή.

Μάταια όμως.

Η αόρατη φυλακή που έχει χτίσει η αναμονή είναι πιο ισχυρή κι από αυτή που ίσως είχε αληθινά κάγκελα. Δεσμώτες του ίδιου τους του εαυτού, γιατί δεν έμαθαν να δρουν, αλλά να περιμένουν.

Μια τέτοια φυλακισμένη είμαι κι εγώ. Ωστόσο όχι γιατί περιμένω τον Γκοντό, αλλά γιατί περιμένω να δουν και οι άλλοι τον Γκοντό μέσα τους. Γι’ αυτούς γράφω, μπας και κάνω τα κάγκελα της αυταπάτης ορατά, και δουν ότι μπορούν να τα σπάσουν μόνο όταν συνειδητοποιήσουν ότι ο κάθε ένας από μας είναι ο Γκοντό.

Ο Γκοντό είναι η συλλογική συνείδηση, η αφύπνιση και η συλλογική δράση…

Σχετικά με την AllNewz

AllNewz

Υπεύθυνη σύνταξης - Γιάννα Μυράτ:
Μουσικός, συγγραφέας, αναλύτρια, ακτιβίστρια

By AllNewz

Ακολουθήστε μας!

AllNewz – κύριο ιστολόγιο

AllNewz

Πρόσφατα στο ΝΕΑ AllNewz

Βρείτε μας στο facebook

Αθώωση της συντάκτριας της AllNewz για “διασπορά ψευδών ειδήσεων”

Σύνταξη